261 papers
De evolutiebiologie verkent hoe leven op aarde zich door de tijd heen heeft ontwikkeld en aangepast. Deze fascinerende wetenschap bestudeert de mechanismen achter diversiteit, variatie en de aanpassing van soorten aan hun omgeving. Van de kleinste genetische veranderingen tot de vorming van nieuwe soorten, dit veld biedt een diep inzicht in de geschiedenis van het leven zelf.
Op Gist.Science verzamelen we elk nieuw voorpublicatieartikel dat op bioRxiv verschijnt binnen dit domein. Voor elke preprint bieden we zowel een toegankelijke samenvatting in gewone taal als een gedetailleerde technische analyse, zodat iedereen de nieuwste inzichten kan begrijpen zonder vast te lopen in jargon. Hieronder vindt u de meest recente publicaties over evolutiebiologie.
Deze studie analyseert synonieme single-nucleotide polymorfismen bij 157 *Escherichia coli*-stammen om aan te tonen dat specifieke mutatiepatronen afhankelijk zijn van expressie maar onafhankelijk van de streng, wat bewijs levert voor de rol van transcriptie-geïnduceerde mutagenese in het vormgeven van genomische variatie.
Door het analyseren van whole-genome sequenties van lantaarnvissen in de Atlantische en Stille Oceaan, onthult deze studie wijdverbreide gedeelde genetische aanpassingen aan klimaatverandering, waarbij 34 kandidaat-genen worden geïdentificeerd die betrokken zijn bij reacties op opwarming, verzuring en hypoxie.
Deze studie toont aan dat, hoewel de globale *wMel* Wolbachia-frequenties in *Drosophila melanogaster* voornamelijk worden bepaald door lokale klimatologische omstandigheden die de maternale transmissie beïnvloeden, de waargenomen genomische variatie een recente, onvolledige cytoplasmatische sweep weerspiegelt in plaats van lokale adaptatie.
Deze studie toont aan dat een gedomesticeerde, vier-gene totivirus-achtige tandemarray in *Scheffersomyces*-gisten inter-specifiek is overgedragen en asymmetrisch is geëvolueerd, waarbij paralogen ontsnapt zijn aan sterke purificerende selectie om sequentieruimte te verkennen terwijl ze een geconserveerde kernvouwing behielden, waardoor de verwachting wordt geschonden dat gedomesticeerde virale elementen trager evolueren dan hun exogene voorouders.
Dit artikel formaliseert de darwiniaanse invasiefitheid en haar fenotypische afgeleide voor populaties met groepsstructuur onder beperkte dispersie en omgevingsstochasticiteit, en toont aan hoe Hamiltons marginale regel kan worden afgeleid als een actor-gecentreerd inclusief-fitheidseffect dat klassenspecifieke fitheidsverschillen, verwantschap en reproductieve waarden integreert.
Deze studie onthult dat de opkomst in 2025/26 van het genetisch onderscheiden influenza A/H3N2 K-subklade werd gedreven door selectie voor niet-antigene eigenschappen in plaats van significante antigenische verandering, en dat door vaccinatie opgewekte immuunresponsen tegen deze stam leeftijdsafhankelijk zijn en worden gevormd door de vaccinatiegeschiedenis.
Door co-evolutionaire modellering te combineren met grootschalige experimentele assays in *Drosophila* en het sigma-virus, toont deze studie aan dat genotypen-voor-genotypen-interacties tussen gastheer en virus overweldigend de overdracht, virulentie en virale last domineren, waardoor additieve genetische variantie wordt gemaskeerd en cryptische erfelijke variatie wordt gehandhaafd die pas wordt onthuld wanneer ecologische of evolutionaire omstandigheden veranderen.
Populaties van Aedes aegypti in door Zika bedreigde gebieden van het Lamu-gebied in Kenia vertonen zeer hoge resistentie tegen permethrine en wisselende resistentie tegen andere pyrethroïden, gedreven door de F1534C-mutatie, wat de huidige vectorkontrolestrategieën bedreigt en alternatieve benaderingen voor arboviruspreventie noodzakelijk maakt.
Deze studie toont aan dat bij de vlinder *Eurema blanda* de plastische verandering van de popkleur een cruciale aanpassing vormt tegen uitdroging, waarbij bruinere, gemelaniseerde poppen die worden geïnduceerd door substraat onder bladeren, onder droge omstandigheden hogere overlevingspercentages vertonen door fysiologische mechanismen in plaats van door verminderd waterverlies.
Deze studie toont aan dat bij de vlinder *Mycalesis mineus* door droge seizoensomstandigheden geïnduceerde ontwikkelingsplasticiteit tegelijkertijd de droogtetolerantie verhoogt en de grootte van de ventrale oogvlekken verkleint, wat suggereert dat deze verschillende anti-roofdier- en fysiologische eigenschappen ontwikkelingsmatig met elkaar verbonden zijn.